Home » Blog » Lily

Lily

“Laten we nou geen ruzie maken”, komt Lilly tussen beiden. Haar twee vriendinnen zijn allebei geïrriteerd. Ze zijn overtuigd van hun eigen gelijk. Lilly zucht. Waarom moeten ze nou altijd elkaar irriteren, denkt ze. Hebben ze dan niet door hoe spannend dit is voor mij? Het is de eerste keer met een jurk en hakken in het openbaar!

Een snelle schets is het. Toch weet Francisca met een paar strepen een duidelijke suggestie te wekken van drie personen. Door het losse karakter van de schets zijn er diverse interpretaties mogelijk. Het postuur van de derde vrouw verschilt duidelijk van de rest. Wat is haar, of is het, zijn verhaal?

Lily, 1994, charcoal and crayon on paper, 30 x 42 cm

“Het ligt niet aan mij. Ik had nog zo gezegd…” Nog voor Krista haar zin kan afmaken krijgt ze een tik op haar been. “Sssssssst!”, sist Jolijn. Krista zucht en kijkt demonstratief de andere kant op. Lilly negeert het geruzie. Ze heeft er uren over gedaan om zich klaar te maken en haar make-up zo te krijgen dat je haar baard niet ziet. Ze wil dat haar vrouwelijke kant de aandacht trekt. Geoefend heeft ze met haar stem. Geen zware mannenstem meer maar de elegante lach en klanken die horen bij Lilly.

De schets roept vragen op. Het is niet verder uitgewerkt tot een schilderij. Wellicht maakt dat het werk nog interessanter. Het werk zou beschouwd kunnen als een eerste grove aanzet van het vraagstuk identiteit wat we in Francisca’s latere schilderijen terugzien. Kijken we hier naar een metroman of is zijn kledingkeuze slechts voor een speciale gelegenheid?

Ze zien er alle drie op hun best uit, helemaal in stijl gekleed voor de speciale show van vanavond. Door het gekibbel zijn ze aan de late kant. Bijdehand wurmen ze zich een weg door de menigte en slaagde erin om, toch nog, een goede plek te bemachtigen. Lilly wiebelt op haar stoel, wat zouden de reacties zijn? De lichten worden gedimd, de show begint.

Blog by: Sara Backer (archivist)