Color fields

 

Nude, Teal & Brown, 2015, oil on canvas

Een meisje in een groene jurk schuift onrustig heen en weer op haar bruine houten stoel. De zon schijnt recht in haar ogen.

Het werk dat wij hier zien behoort tot een serie van Francisca’s ‘color fields’. Deze werken gebruikte Francisca lange tijd als vertrekpunt voor haar schilderspraktijk. Een groot kleurenpalet vanuit waar ze haar figuratieve schilderijen opbouwde. De laatste jaren is dit veranderd.

“Nu abstraheer ik voornamelijk mijn bestaande schilderijen met als onderwerp mode.” Voor Francisca gaat het bij deze werken niet om de mensen die zijn afgebeeld maar is kleur de essentie. Ze bepaalt door middel van het rangschikken van kleuren welke dominant is. “Dit is het moment waarop het beeld een ziel krijgt”, licht ze toe. “Mensen op een schilderij kunnen bepalend zijn. Niet iedereen kan zich hier makkelijk mee identificeren.”

Het meisje haalt haar zonnebril uit haar tas en zet deze op. Het licht van de zon weerkaatst in haar donkere glazen. Er ontstaat een spel van licht en donker contrasten.

Francisca meent dat haar ‘color field’ schilderijen de toeschouwer meer ruimte bieden om aan de voorstelling een eigen interpretatie te geven. Als inspiratie diende de kleurvlakken van onder meer schilders als Mark Rothko en Barnett Newman. “Met name de lichtheid in hun werken, het zonlicht, heb ik overgenomen.” Ze werkt zelf graag met contrasterende kleuren en fluoriderende tinten om haar eigen soort lichtheid te creëren. “Licht dat door de kleuren heen schijnt. Alleen is het bij mij Nederlands licht.”

“Voor mij is de wereld gekleurd.” Francisca legt uit dat ze de wereld verbeeldt in kleurvlakken. Als ze naar buiten kijkt en een grauw grijs tafereel aantreft ze dat nooit zo zou weergeven. Er zal door haar toch een beetje positiviteit en vrolijke kleuren aan toegevoegd worden.

Het meisje voelt dat haar gezicht warm is geworden van de zon. ‘Tijd om te gaan, straks verbrand ik nog’. Ze staat op en loopt weg. Langzaam verdwijnt het meisje uit het zicht. Nu is ze slechts nog een glimp van kleur.


Blog by: Sara Backer (archivist)

Lily

“Laten we nou geen ruzie maken”, komt Lilly tussen beiden. Haar twee vriendinnen zijn allebei geïrriteerd. Ze zijn overtuigd van hun eigen gelijk. Lilly zucht. Waarom moeten ze nou altijd elkaar irriteren, denkt ze. Hebben ze dan niet door hoe spannend dit is voor mij? Het is de eerste keer met een jurk en hakken in het openbaar!

Een snelle schets is het. Toch weet Francisca met een paar strepen een duidelijke suggestie te wekken van drie personen. Door het losse karakter van de schets zijn er diverse interpretaties mogelijk. Het postuur van de derde vrouw verschilt duidelijk van de rest. Wat is haar, of is het, zijn verhaal?

Lily, 1994, charcoal and crayon on paper, 30 x 42 cm

“Het ligt niet aan mij. Ik had nog zo gezegd…” Nog voor Krista haar zin kan afmaken krijgt ze een tik op haar been. “Sssssssst!”, sist Jolijn. Krista zucht en kijkt demonstratief de andere kant op. Lilly negeert het geruzie. Ze heeft er uren over gedaan om zich klaar te maken en haar make-up zo te krijgen dat je haar baard niet ziet. Ze wil dat haar vrouwelijke kant de aandacht trekt. Geoefend heeft ze met haar stem. Geen zware mannenstem meer maar de elegante lach en klanken die horen bij Lilly.

De schets roept vragen op. Het is niet verder uitgewerkt tot een schilderij. Wellicht maakt dat het werk nog interessanter. Het werk zou beschouwd kunnen als een eerste grove aanzet van het vraagstuk identiteit wat we in Francisca’s latere schilderijen terugzien. Kijken we hier naar een metroman of is zijn kledingkeuze slechts voor een speciale gelegenheid?

Ze zien er alle drie op hun best uit, helemaal in stijl gekleed voor de speciale show van vanavond. Door het gekibbel zijn ze aan de late kant. Bijdehand wurmen ze zich een weg door de menigte en slaagde erin om, toch nog, een goede plek te bemachtigen. Lilly wiebelt op haar stoel, wat zouden de reacties zijn? De lichten worden gedimd, de show begint.

Blog by: Sara Backer (archivist)

moon over water

Moon over water

Van blauw naar roze in geel. De kleuren gaan in elkaar over, haast alsof je tegen de zon in kijkt. Het daagt uit om te blijven kijken. Achteroverleunend zittend op, een te hard, houten bankje in de avond. Op de achtergrond klinken stemmen en hier en daar geblaf.

moon over water

Moon over water, 2005, oil on canvas, 50 x 75 cm

Lege berglandschappen dienen al vroeg in Francisca’s werk als inspiratiebron. In 2005 exposeerde ze bij Galerie Chiellerie een serie landschapsschilderijen. Als voorstudie legde ze hiervoor het weer vast. Ze nam dag in dag uit foto’s op dezelfde plek. De wisseling van licht bij verschillende weersomstandigheden intrigeerde haar. “Deze lichtval en kleurtoon doen objecten van vorm veranderen,” vertelt Francisca.

Een moment van rust na een lange, vermoeiende wandeling. Een kussentje zou het helemaal afmaken. Het schouwspel van kleuren eist de aandacht op en doet de tijd op de achtergrond raken.

Tijdens het maken van de foto’s ontdekte Francisca: “Bij een snelle wisseling van lichtomstandigheden valt het beeld als het ware uit elkaar in kleuren”. Dit proces heeft ze getracht vast te leggen en met het bewerkingsprogramma photoshop te verstillen tot een beeld waarin ze momenten van dynamiek ervaart. “Met de wil om een soort ordening aan te brengen (in de wereld) probeer ik op deze manier landschappen opnieuw te definiëren”.

De nieuwe definitie die Francisca hanteert is van een landschap waar verschillende kleuren een eenheid worden en een gevoel van tijdloosheid de overhand neemt. Opstaan van het bankje en terugkeren naar de orde van de dag is daardoor soms een hele opgave.

Blog by: Sara Backer (archivist)