Corgi dog

 

Corgi Dog, 2010, acrylic on canvas 60 x 40 cm

“Oh wat ben jij een schatje! Kom eens hier. Koetekoetekoet!”
Met een hand leunt ze op de vensterbank met haar andere hand omklemt ze het kleine hondje.

De gezichtsuitdrukking van het hondje op het schilderij trekt de aandacht. Het lijkt haast een menselijke uitdrukking. De bruine verfstreken waarmee zijn vacht is geschilderd werkt versterkend.

Francisca weet met dit schilderij het verschil in textuur tussen de gladde huid van de dame en de harige vacht van het kleine hondje te vatten. Dit schilderij is een voorbeeld van mixed materialen waar Francisca vaak mee werkt. Het lichaam van het hondje bevat verf stippen met reliëf gecombineerd met gouden glitterverf. De blouse van de dame is een mix van acrylverf en bloemenstofjes op doek.

Nog even volhouden, flitst het door zijn hoofd. Misschien krijg ik dan wel iets lekkers. Mmmm een kluifje daar heb ik zin in. “Wat een braaf hondje ben jij”. Hij begint te kwispelen en vleit zich tegen haar aan.

Het schilderij is onderdeel van een serie van 10 á 15 schilderijen waarin honden de hoofdrol vervullen. Als studie bezocht Francisca hiervoor traditionele hondenshows. De schilderijen waren erg geliefd, een groot deel van de serie is verkocht. ‘Corgi dog’ is bewaard gebleven. Binnenkort verschijnt het werk als print in de webshop.

Ze kriebelt het hondje onder zijn kin. Als ze een blik op haar horloge waagt, haast zich overeind en snelt weg. Pff, straks komt ze door dat beest nog te laat! Het hondje kijkt haar na zonder te kwispelen.

Blog by: Sara Backer (archivist)

'Dialogue', 2016, giclee druk op Fine Art papier, 30 x 40 cm

Dialogue

 

'Dialogue', 2016, giclee druk op Fine Art papier, 30 x 40 cm

‘Dialogue’, 2016, giclee druk op Fine Art papier, 30 x 40 cm

Een diepe zucht: “Wat duurt het lang“
“Netjes blijven zitten makker”
“Zie je haar al?”
“Ja in de verte. Ze komt vast zo terug”
“Pff ik heb honger”
“Niet zo zeuren, heb een beetje geduld”
“Maar we zitten hier al een tijd, helemaal netjes geborsteld en geknipt”
“Ja fijn toch? Ik voel me weer als nieuw”
“Mmm… ik wil liever rond wroeten opzoek naar eten”
“Sst! Daar komt ze”
Oren gespitst, hoofd gedraaid.
Een kwispelende staart. “Eten…”

Blog by: Sara Backer (archivist)

Airport-Beach

“Ik zie mezelf niet iets anders doen”

In de vorige blog vertelde Francisca over haar weg naar het autonoom kunstenaarschap. Deze week wordt dieper in gegaan op haar ontwikkeling en de toekomst.

Francisca legt uit dat de jaren dat je op een Kunstacademie zit je op een bepaalde manier gevormd wordt door docenten maar ook door medestudenten. “De hele ervaring maakt je tot de kunstenaar die je bent.” Na de academie begint de periode om uit te zoeken wat je met al deze ervaringen doet. Francisca licht toe: “Ik kom nu sneller tot een beeld, dan toen ik net van de academie kwam. Ook zie ik in één oogopslag of iets goed is of niet”. Deze verscherpte blik komt volgens Francisca ook doordat ze diverse werken geëxposeerd en verkocht heeft. Deze waardering van buitenaf zorgt na haar zeggen voor meer zekerheid.

Airport-Beach

Airport Beach, 2007, acrylic & oil on canvas, 80×70 cm

“Airport beach, is mijn favoriet. De stoelen zijn een soort mens figuren”, illustreert Francisca terwijl ze het schilderij tevoorschijn haalt. Ze meent dat het werk iets grappigs heeft. Een verlaten situatie. De mensen zijn verdwenen, maar waar zijn ze heen gegaan? “Ik stel mij altijd voor dat het een soort wachtkamer is van een vliegveld maar dan met strandstoelen”.

Het idee dat kunstenaars altijd plezier beleven aan het proces van schilderen spreekt Francisca tegen. “Vaak wel maar niet altijd. Soms loop je vast en dat kan heel frustrerend zijn. Je bent soms lang met een werk bezig geweest en dan blijkt het niet goed genoeg te zijn”, geeft ze als voorbeeld. Anderzijds kan deze negativiteit ook weer iets goeds opleveren omdat ze leert voor een volgend werk. “Als het goed gaat zit je in een flow. Dat is heerlijk! Het geeft een ervaring van tijdloosheid.”

Niet alleen inspiratie is een belangrijk onderdeel van het creatieve proces ook het creëren van rust en tijd is essentieel. Volgens Francisca ben je altijd bezig met het vormgeven van de ideale randvoorwaarden waarin je optimaal kan werken. “Zodat je weer het punt vindt waarbij je tot de essentie komt binnen een werk” Ze beschouwt dit ook als een uitdaging waarbij ze zichzelf scherp houdt om ook over 20 jaar nog actief te zijn. “Het is een kwestie van je eigen vuurtje laten branden. Ik zie mezelf niet iets anders doen.”

 

Blog by: Sara Backer (archivist)

“Ik werk graag met mijn handen”

Inzichten en verhalen achter de werken van Francisca hebben inmiddels de revue gepasseerd. Een verhaal dat ontbreekt in deze reeks is haar verhaal, het verhaal achter de kunstenares. “Voor mij is een kunstenaar een gewoon beroep, geen roeping. Je kiest ervoor en steek er veel uren in om jezelf technieken en vaardigheden eigen te maken.” 

Francisca vertelt dat ze opgroeide in een gezin waarbij kunst een automatisch onderdeel uitmaakte van de dagelijkse dingen. Haar ouders waren allebei kunstzinnig. Creatief bezig zijn met schilderen, tekenen en schrijven was normaal voor haar. De keuze was hierdoor makkelijk om te kiezen voor een creatieve opleiding.
Al van jongs af aan is Francisca bezig met dingen maken. In het begin vooral kleding, stoffen en objecten, pas later ontstond haar interesse voor tekenen en fotografie. “Hoe dingen in een beeld vielen ten opzichte van elkaar.” Het nadenken over de compositie, een gecomponeerd beeld met oog voor kleur contrasten hield haar toen al bezig.

De keuze om een creatieve opleiding te volgen ontstond na een verblijf in Londen waar Francisca veel in aanraking was gekomen met fotografie. Ze startte bij de Academie voor Fotografie. Tijdens haar studie ontdekte Francisca haar talenten en werd gestimuleerd om door te gaan. In haar eindexamenjaar werkte ze al bijna fulltime als modefotograaf. “Van de modefotografie kreeg ik snel genoeg, het was niet mijn wereld”, zegt Francisca. Ze legt uit dat ze na haar afstuderen besloot om haar vaardigheden te verdiepen en startte een opleiding aan de Rietveld Academie in Amsterdam. “Op de Rietveld leerde je een andere manier van werken, conceptueel, waarbij het maakproces van een kunstwerk centraal stond.”

Na het afronden van deze studies ging Francisca als autonome kunstenares aan de slag. In 2005 maakte ze de switch van fotografie naar schilderen. “De gladheid van fotografie ging mij tegenstaan. Ik wilde de textuur van verf beleven en ervaren.” Door meerdere verfsoorten en materiaal te gebruiken werd de techniek onderdeel van het schilderij en de voorstelling. “Fotografie staat meer op zichzelf, bij schilderen lopen die stappen door elkaar, daar houd ik van.”

Blog by: Sara Backer (archivist)