“Ik werk graag met mijn handen”

Inzichten en verhalen achter de werken van Francisca hebben inmiddels de revue gepasseerd. Een verhaal dat ontbreekt in deze reeks is haar verhaal, het verhaal achter de kunstenares. “Voor mij is een kunstenaar een gewoon beroep, geen roeping. Je kiest ervoor en steek er veel uren in om jezelf technieken en vaardigheden eigen te maken.”  Francisca vertelt dat ze opgroeide in een gezin waarbij kunst een automatisch onderdeel uitmaakte van

Color fields

  Een meisje in een groene jurk schuift onrustig heen en weer op haar bruine houten stoel. De zon schijnt recht in haar ogen. Het werk dat wij hier zien behoort tot een serie van Francisca’s ‘color fields’. Deze werken gebruikte Francisca lange tijd als vertrekpunt voor haar schilderspraktijk. Een groot kleurenpalet vanuit waar ze haar figuratieve schilderijen opbouwde. De laatste jaren is dit veranderd. “Nu abstraheer ik voornamelijk mijn

Lily

“Laten we nou geen ruzie maken”, komt Lilly tussen beiden. Haar twee vriendinnen zijn allebei geïrriteerd. Ze zijn overtuigd van hun eigen gelijk. Lilly zucht. Waarom moeten ze nou altijd elkaar irriteren, denkt ze. Hebben ze dan niet door hoe spannend dit is voor mij? Het is de eerste keer met een jurk en hakken in het openbaar! Een snelle schets is het. Toch weet Francisca met een paar strepen

Moon over water

Van blauw naar roze in geel. De kleuren gaan in elkaar over, haast alsof je tegen de zon in kijkt. Het daagt uit om te blijven kijken. Achteroverleunend zittend op, een te hard, houten bankje in de avond. Op de achtergrond klinken stemmen en hier en daar geblaf. Lege berglandschappen dienen al vroeg in Francisca’s werk als inspiratiebron. In 2005 exposeerde ze bij Galerie Chiellerie een serie landschapsschilderijen. Als voorstudie

Dorcas

Het is niet haar geïdealiseerde schoonheid maar het zijn de kleuren die haar karakter weergeven. Ze verschijnt op de voorgrond. Lichtroze. De andere donkere personages verdwijnen naar de achtergrond en blijven anoniem. Dorcas. Shakespeare liefhebbers zullen deze naam direct herkennen als de charmante herderin uit het zeventiende-eeuws toneelstuk ‘The Winter tale’. Francisca is zo’n liefhebster. “Mijn vader was een Shakespeare expert dus ik ben ermee opgegroeid. Ik ben zelfs vernoemd

Escape

Alle geluiden om hem heen verdwijnen naar de achtergrond. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes en ademt zwaar. Het is bijna zover. Hij spant zijn spieren aan en wacht. Pang! “Zo sierlijk en flexibel. Het was deze beweeglijkheid van dansers die mij intrigeerde”, legt Francisca Rosner uit. Na een studieperiode naar de bewegingen van dansers bestudeerde ze foto’s en films van topsporters. De houdingen van deze mensen en de gedrevenheid

Picnic

  ‘Picnic’ ‘Oef, die rok drukt in mijn buik. En ik heb al teveel gegeten. Er was ook zoveel lekkers en dan dat weer. Heerlijk! Zou iemand het merken als ik de rits een stukje open doe?’, schiet het door haar hoofd.  Heel voorzichtig, zonder te verzitten, verdwijnt haar hand achter haar rug. Haar hoofd opgeheven en met een blik vol zelfvertrouwen. Tijdens de expositie ‘De gespiegelde vrouw’ bij Arti